Letniskowy dom, który w dialogu z otoczeniem opowiada jego historię.
Punktem wyjścia dla projektu była architektura inspirowana epoką Tudorów — jej symetria, wyraziste dachy dwuspadowe oraz silnie zarysowana bryła. Zderzenie tej formalnej elegancji z luźnym, leśnym charakterem Charzyków mogło wydawać się ryzykowne, dlatego kluczową rolę odegrały proporcje oraz świadomy dobór materiałów.
Dom składa się z dwóch wyraźnych, szczytowych skrzydeł połączonych kamiennym, cofniętym łącznikiem, który porządkuje kompozycję i nadaje jej odpowiednią skalę. Ciemna, pionowa okładzina drewniana oraz naturalny kamień sprawiają, że bryła — mimo swoich gabarytów — nie dominuje nad otoczeniem, lecz stapia się z leśnym krajobrazem. Duże, łukowe przeszklenia w szczytach nadają całości szlachetny, niemal rezydencjonalny charakter, jednocześnie otwierając wnętrza na zieleń i światło.
Efektem jest architektura, która łączy angielską elegancję z letniskową swobodą — dom wyrazisty, ale nie ostentacyjny, przypominający współczesną interpretację leśnej rezydencji stojącej na skraju lasu.