Dom stanowi współczesną interpretację archetypu domu dwuspadowego. Zamiast jednej zwartej bryły zaprojektowano dwie proste formy z dachami jednospadowymi, które poprzez swoje zestawienie budują czytelny, lecz „przerwany” obraz klasycznego domu. Pomiędzy nimi wprowadzono szklany łącznik – szczelinę światła, która organizuje przestrzeń wejścia i staje się centralnym elementem kompozycji.

Rozdzielenie bryły pozwala na wyraźne zróżnicowanie funkcji oraz otwarcie wnętrz na otaczający krajobraz. Przestrzeń łącznika pełni rolę bufora pomiędzy strefami domu, a jednocześnie kadruje widoki i wzmacnia relację wnętrza z naturą. Światło dzienne, przenikając przez transparentną część budynku, podkreśla ideę przerwy jako wartościowego elementu architektury, a nie jedynie podziału.

Forma domu jest oszczędna i podporządkowana kontekstowi – ciemna elewacja stapia się z otoczeniem lasu, a prosta geometria brył wzmacnia wrażenie spokoju i trwałości. Projekt świadomie operuje napięciem pomiędzy tradycją a współczesnością, reinterpretując znany motyw domu dwuspadowego poprzez jego rozszczepienie i ponowne złożenie w nowej, bardziej otwartej strukturze.